Friedel en ander frappanthede

Met die onlangse vrystelling van Pootle 2.0 wil ek so bietjie skryf oor sommige van die oulike eienskappe wat Pootle bied. Pootle bemagtig vertaalspanne om hulle werk makliker gedoen te kry, en boonop nog kwaliteit te verbeter. Waar verskillende vaardigheidsvlakke dalk ter sprake is (soos bv. met crowd-sourcing) is hierdie funksies onontbeerlik.

Pootle maak dit moontlik om toegangsregte op te stel wat bepaal wie wat in 'n sekere taal mag doen. Daar is instellings wat van toepassing is op die hele bediener, en die taalspan se instellings kan verder aangepas word vir 'n spesifieke projek as dit nodig is, maar die kragtigste opstelling is waarskynlik waar alles op 'n taalvlak gespesifiseer word. Dis maklik om dit op te stel dat sekeres net mag voorstelle maak en ander vertalings direk mag redigeer.

Die bladsye met nuus kan 'n span help om op hoogte te bly met al die aktiwiteite. Spanleiers kan gewoon nuus skryf wat dan ook in die RSS-voer beskikbaar sal wees, maar Pootle sal self bydra deur kennisgewings te genereer wat vertel van lêers wat opgelaai word, nuwe projekte, wanneer 'n lêer 100% status bereik, ensovoorts.

Verder help Pootle met terminologie, deur voorstelle van 'n terminologieprojek te wys tydens vertaling. Dit help met konsekwentheid, veral as nuwelinge deelneem. Daar is ook 'n groot verskeidenheid van kwaliteittoetse beskikbaar wat help om 'n verskeidenheid van probleme op te spoor.

Maar Pootle probeer om geen beperkings op 'n span te plaas nie. Mense wat vanlyn wil vertaal kan maklik lêers aflaai en met iets soos Virtaal sonder 'n internetverbinding hul werk afhandel. Nadat lêers opgelaai is, kan al die ander funksies steeds gebruik word. Spanlede kan selfs direk met weergawebeheer werk, en Pootle kan integreer met so 'n weergawebeheerstelsel.